انقلاب کمونیستی

در دفاع از انقلاب اكتبر

paiman1917 — Wed, 07 Nov 2007 15:59:38 GMT

در دفاع از انقلاب اكتبر

جعفر رسا

.... واقعيت اين است كه خود قدمت زمان، آن چه رخ داده است را غير امروزى و امرى مربوط به گذشته مى‌كند. موافق و مخالف ممكن است درباره علل و اهميت چنين رخدادى مجادله كنند، ولى رجوع آن‌ها هميشه با قيد گذشته است. براى بسيارى انقلاب اكتبر چنين شده است. شخصيت‌هاى آن، موميايى، قديس‏ و يا نفرين شده هستند. درباره رويدادهاى انقلاب اكتبر، رمان و فيلم ساخته‌اند. دقايق آن مورد موشكافى تاريخ نويسان و محققين قرار گرفته است. نه فقط مخالفين هميشگى اين انقلاب، بلكه حتا موافقينى كه تا همين دو دهه قبل براى اين انقلاب سينه چاك مى‌دادند، امروزه ديگر مى‌گويند: هر چه بود، اين انقلابى مربوط به گذشته است. نه فقط سرخى پرچم انقلاب، بلكه خود امر انقلاب به عنوان وسيله‌اى براى تحول جامعه، مربوط به دوران سپرى شده تاريخ است.
اين جا چيزى بيشتر از تحريف تاريخ و توهين به شخصيت‌هاى اتقلاب اكتبر مورد توجه است. بورژوازى از همان روز اول وقوع انقلاب اكتبر درباره آن دروغ گفته است. براى نامشروع جلوه دادن اين انقلاب، تحولى كه به همت ميليون‌ها كارگر و زحمت كش‏ روس‏ و غير روس‏ رخ داد _ همان توده عظيمى كه حزب بلشويك را به جلو پرتاب كرد و لزوم انقلاب را بر بسيارى از رهبران مذبذب آن تحميل نمود _ را به يك كودتا تقليل دادند. بورژوازى غرب كه ديوار برلين را دال بر وجود استبداد و اختناق در شرق و ترس‏ رژيم‌هاى آن از نفوذ فرهنگ غرب تبليغ مى‌كرد، فراموش‏ مى‌كند بگويد كه براى سال‌ها بعد از انقلاب اكتبر اين خود آن بود كه مسافرت از غرب به روسيه را ممنوع يا بشدت محدود كرده بود. بورژوازى غرب كه وجود تعدد احزاب در غرب را برترى نظام سياسى خود بر شرق معرفى مى‌كرد، نمى‌خواهد بياد آورد كه پس‏ از انقلاب اكتبر است كه حق راى همگانى را براى همه شهروندان خود، منجمله زنان، معمول كرده است. نه فقط اين، بلكه از كاهش‏ ساعات كار روزانه به هشت ساعت گرفته، تا تعطيلات آخر هفته، تا آموزش‏ و پرورش‏ رايگان براى همه كودكان، تا بيمه بازنشستگى براى همه سالمندان، و بخش‏ زيادى از اصلاحات ديگر رفاهى كه در زندگى مردم در غرب رخ داده، همگى شروع‌شان مديون اقداماتى است كه دولت‌هاى سرمايه دارى در غرب براى حفظ حاكميت خود و از ترس‏ تكرار الگوى روسيه و قدرت انقلابى كارگران در كشورشان، مجبور به قبول آن‌ها شدند. قطعا تاريخ اين قرن بشر، بدون اين انقلاب، متفاوت و طبعا انباشته تر از تحقير و ستم بر انسان مى‌شد......

سه منبع و سه جزء سوسیالیسم خلقی ایران

paiman1917 — Thu, 18 Oct 2007 16:54:18 GMT

سه منبع و سه جزء
سوسياليسم خلقى ايران

"منصور حکمت"

۱۳۵۹/۸/۳

سوسياليسم خلقى انحراف حاکم بر جنبش کمونيستى ما است. ما در اين مقاله به ارکان تئوريک پايه اى اين ديدگاه انحرافى در زمينه هاى فلسفى، اقتصادى و سياسى به اختصار اشاره ميکنيم. در اين مقاله قصد ما نه بسط تفصيلى اين سه منبع و سه جزء سوسياليسم خلقى، بلکه طرح الگوئى است که بتواند وجوه مختلف نقد ما را از اين ديدگاه در مقالات مختلف و در آينده، بيکديگر پيوند دهد و اشاره اى باشد بر جبهه هاى عمومى مبارزه تئوريک بر عليه پوپوليسم. اين جبهه ها هم اکنون در جنبش کمونيستى گشوده شده اند. ما به سهم خود تا کنون کوشيده ايم وجوه اقتصادى و سياسى (و تا حدودى متدولوژيک) پوپوليسم را به نقد بکشيم و به اين تلاش ادامه خواهيم داد. در زمينه فلسفى اصولا کمتر در جنبش کمونيستى کار شده است و برخورد صريح و عميق به اين جنبه از انحرافات جنبش کمونيستى در واقع با مقاله ارزشمند "بحثى در باره تئورى و پراتيک" از رفقاى رزمندگان... (م . ل) در نشريه "راه سوسياليسم" نيز سود جسته ايم (ما مطالعه اين مقاله را، صرفنظر از برخى ابهامات و اشکالاتى که در باره آن داريم، به رفقا و هواداران توصيه ميکنيم). طبيعى است که بحث ما در اين زمينه نميتواند اقناعى و تشريحى باشد و براى کسانى که متون ما را تعقيب کرده اند لزوما بحث تازه اى در برنخواهد داشت. اما همانطور که گفتيم عمدتا تلاش کرده ايم تا رئوس نقد مارکسيستى از سوسياليسم خلقى در ايران را در زير چتر يک مقاله جمعبندى کنيم.
ذکر اين نکته ضرورى است که اگر لنين در مقاله "سه منبع و سه جزء مارکسيسم" با قاطعيت اعلام ميدارد که سوسياليسم علمى آموزشى محدود و جامد و بدور از شاهراه تکامل تمدن جهانى نبوده، بلکه خود ادامه مستقيم و بلاواسطه آموزش بزرگترين نمايندگان فلسفه و علم اقتصاد و سوسياليسم است، ما، امروز که مارکسيسيم و سوسياليسم علمى خود پيشروترين نماينده تفکر و تمدن بشرى در اين هر سه زمينه است، اعلام ميکنيم که سوسياليسم خلقى و سه منبع و سه جزء آن در ايران دستگاه فکرى پوسيده اى را تشکيل ميدهد که کاملا جدا از شاهراه تکامل تفکر جهانى است و ميبايد هر چه قاطع تر و سريع تر از خاطر پرولتارياى ايران و پيشاهنگان انقلابى آن زدوده شود. بهمين ترتيب، اگر مارکسيسم حاصل نقد و تکامل بخشيدن آگاهانه دستاوردهاى فلسفه، اقتصاد و سياست عصر خويش است، سوسياليسم خلقى ايران، بيانگر بقاى خود بخودى و ناآگاهانه انحرافاتى "عتيق" در جنبش کمونيستى ما است. به اين دليل شايد ذکر "فوئرباخيسم" و يا "کائوتسکيسم" بعنوان "منبع" براى سوسياليسم خلقى در ايران صحيح نباشد، چرا که پوپوليستهاى ما خود ادامه منطقى تفکر خويش را در اين گرايشات جستجو نميکنند و لذا سه جزئى که ما برميشماريم الزاما، از نظر تحليلى و تاريخى، منشاء سوسياليسم خلقى در ايران نيستند، بلکه غايت منطقى و تئوريزه شده مبانى فکرى خام اين انحراف را تشکيل ميدهند.......

پ.ن: هدف از درج مقاله مذبور در واقع این است که امروزه نیز گرایشات "سوسیالیسم خلقی " بر جنبشهای اجتماعی -طبقاتی در (حداقل) خاورمیانه و ایران سنگینی میکند.

جنبش کارگری جهانی و نعره های هولناک بورژوازی

paiman1917 — Mon, 17 Sep 2007 11:43:18 GMT

نوشته:ناصر پایدار

حدود 20 سال پیش موقعی که « لوپن» لیدر « جبهه ملی» فرانسه، به خود جرأت داد تا با وقاحت تمام زبان به برائت نازیسم و بی رنگ ساختن رخداد « آشویتس» بپردازد، شمار زیادی از نمایندگان فکری بخشهای دیگر بورژوازی بسیار مزورانه و عوامفریبانه به نقد او برخاستند!!! در آن روزها شدت مجادلات، حتی روزنامه های دولتی و غیردولتی منتشر کننده مقاله لوپن را نیز سخت در لابلای خود فرو پیچید. کار به جائی رسید که ژورنالیست های دست اندر کار و سرمایه داران صاحب امتیار نشریات بخشی از کار و زندگی خویش را رها کردند، ساعت ها و روزها به ورق زدن دائرة المعارف ها و فرهنگهای لغت دنیا پرداختند تا شاید برای کلمات و عبارات مورد استفاده لوپن معادلی موجه و آرام بخش دست و پا کنند!!!

paiman1917 — Thu, 23 Aug 2007 19:42:18 GMT

وخامت وضعیت جسمی و انتقال "محمود صالحی" به بیمارستان

صبح روز پنجشنبه 1 شهریور ماه وضعیت جسمی "محمود صالحی" بار دیگر رو به وخامت گذاشت و ماموران زندان وی را به بخش اورژانس بیمارستان توحید سنندج منتقل کردند.

بر اساس گزارش کمیته دفاع از محمود صالحی، فشار خون نامبرده به 21 درجه رسید و ماموران رژیم اسلامی با بستن دست و پای"محمود صالحی" و تحت تدابیر شدید امنیتی وی را به اورژانش بیمارستان توحید سنندج منتقل کردند.

تا لحظه دریافت خبر،"محمود صالحی" همچنان در بخش اورژانس بیمارستان توحید و تحت مراقبت پزشکی قرار دارد.

"محمود صالحی" رهبر سرشناس و خستگی ناپذیر جنبش کارگری ایران که از سوی رژیم اسلامی به یک سال زندان محکوم شده است، روز 22 فروردین ماه بازداشت و به زندان سنندج منتقل شد.

"محمود صالحی" در حالی حدود 4 ماه است که در زندان سنندج به سر می برد، که یک کلیه اش را از دست داده و کلیه دیگرش نیز 25 درصد کار می کند و پزشکان متخصص بارها اعلام کرده بودند که باید فورآ برای مداوا و معالجه به خارج از زندان انتقال یابد.

وقتي آب سربالا مي رود . . .

paiman1917 — Wed, 22 Aug 2007 11:19:18 GMT

ناصر زر افشان

مرداد ۱۳۸۶

برگرفته از سایت سلام دمکرات

در شماره 16 روزنامه هم ميهن مصاحبه اي با آقاي عباس ميلاني زير عنوان "روزگار سپري شده روشنفکران چپ" منتشر شده است که در آن بنا به توضيح مصاحبه کننده قرار بوده است درباره "روشنفکران چپ ادبي و دلائل تفوق طولاني آنها بر فضاي فکري جامعه " بحث شود؛ اما اگر از چند فتواي کوتاه و بدون دليل راجع به چند چهره ادبي بگذريم ، آنچه در اين مصاحبه مورد بحث قرار گرفته ، بجاي چپ ادبي ايران ، جنبش چپ بطور کلي و در همه جهان و بخصوص جنبه هاي سياسي و ايدئولوژيک آن است ؛ و از کائوتسکي و لنين و گرامشي و مائو تسه تونگ و لين پيائو گرفته تا کامبخش و خليل ملکي و آريان پور ، از طبري و ترويج مارکسيسم و فروغي و تجدد فکري در ايران و "سير حکمت در اروپا" گرفته تا مصدق و کودتاي 28 مرداد و ماهيت اين کودتا و جريان تشکيل حزب رستاخيز و ايدئولوژي آن و نو تاريخي گري و بي حافظگي تاريخي ايرانيان سخن رفته است که بديهي است هيچ يک از اين مباحث ، بحث ادبي نيست ، و هيچ يک از اين چهره ها نيز چهره هاي ادبي و هنري نيستند. من ترديد دارم که آقاي ميلاني نويسنده و هنرمند باشد ، يعني قريحه و خلاقيت ادبي و هنري داشته باشد ؛ نيز ترديد دارم که او صلاحيت نقد ادبي داشته باشد ، اما يقين دارم کسي که در زمان واحد ، خود را هم نظريه پرداز سياسي و ايدئولوگ ، و هم منتقد ادبي و هنري بداند ، و هم در زمينه تفکر سياسي و فلسفي و هم در زمينة خلق ادبي و هنري اظهار لحيه کند ، از هيچ يک از اين دو چيزي نمي داند و شايد به همين دليل هم وقتي مصاحبه کننده از او در مورد "روشنفکران ادبي يا نويسندگان روشنفکر" سؤال ميکند، جواب اين سؤال را نمي دهد و بجاي آن ، چون چنته اش در اين زمينه خالي است ، وارد عرصه سياسي و ايدئولوژيک مي شود. زيرا تحليل ادبي و هنري ، عرصه اي است خاص خود و جولان در اين عرصه نيازمند آگاهي هاي تخصصي از موضوع و نقد و تحليل بر اساس نظريه هاي ادبي و روشهاي خاص اين رشته است ، و بدون نقد و تحليل با چهار کلمه کلي گويي بي پايه و فتوا مانند از اين قبيل که "نصف داستان هاي کوتاه هدايت را هيچ روزنامه اي چاپ نمي کرد ، اينقدر که زبانش سست است ، اينقدر که بافتش ضعيف است ..." نمي توان پرونده کسي مثل هدايت يا علوي يا صمد بهرنگي را بست.....

"دولت رانت خوار نفتی" و تنگنای اصلاح طلبان

paiman1917 — Mon, 20 Aug 2007 17:53:18 GMT

دولت رانت خوار نفتی" و تنگنای اصلاح طلبان

ایرج آذرین

مرداد 1386

"دولت رانت خوار نفتی" مبحث تازه ای در بررسی اقتصاد و جامعۀ ایران نیست. تحلیلگران اقتصاد و سیاست ایران بیش از سی سال پیش این مقوله را در مورد دولت محمدرضا شاه در اوایل دهۀ 1350 بکار برده بودند، و چند سال بعد با کتاب محمدعلی همایون کاتوزیان تحت عنوان «اقتصاد سیاسی ایران» مقولۀ "دولت رانت نفتی" وارد مباحثات روشنفکری ایران شد. آنچه اکنون بررسی این مقوله را لازم می کند این واقعیت است که در چند ماه اخیر اصطلاح "دولت رانت خوار نفتی"، یا "دولت رانتی"، "دولت نفتی" و نظایر آن ها، در مطبوعات اصلاح طلبان حکومتی هرچه بیشتر مورد استفاده قرار می گیرد. در مباحثات میان نظریه پردازان دوم خردادی نیز اکنون مقولۀ "دولت رانت خوار نفتی" به یکی از محورهای بحث درونی بدل شده است. مقالۀ حاضر با بررسی "دولت رانت خوار نفتی" این هدف را دارد که الف) نشان دهد این نظریه برای تبیین دولت در ایران به کار نمی آید و راهگشای مبارزه علیه دیکتاتوری موجود نیست؛ و ب) رواج این نظریه در مقطع فعلی نشانۀ تنگنایی است که اصلاح طلبان حکومتی در آن قرار دارند.

رواج "دولت رانت خوار نفتی"

در مباحثات درونی دوم خردادی طرح مبحث "دولت رانت خوار نفتی" در متن بازبینی استراتژی اصلاح طلبان حکومتی طرح شده است. (نگاه کنید به مناظرۀ سعید حجاریان و عباس عبدی بر سر "حاکمیت دوگانه"، در سایت شخصی عباس عبدی.) رد صلاحیت کاندیداها شان در انتخابات مجلس هفتم، شکست فاحش دکتر معین در انتخابات دورۀ نهم ریاست جمهوری، و بیش از هردوی این ها کارنامۀ خنده آور "دولت اصلاحات" محمد خاتمی، پروژۀ دموکراتیزاسیون تدریجی توسط جناح اصلاح طلب رژیم را تنها از چشم عموم مردم نینداخت، بلکه بی باوری به عملی بودن آن را در صفوف نیروهای دوم خرداد نیز وسعت داد. نگاهی به سطح مباحثات درونی اصلاح طلبان نشان می دهد که بازبینی استراتژی سیاسی شان در مقطع حاضر در مرحله ای نیست که حتی امیدی به خطاب قرار دادن عموم مردم داشته باشد، بلکه فعلا تنها تلاشی است که ایجاد انسجام در صفوف خود اصلاح طلبان حکومتی را هدف دارد.

در حال حاضر بزرگترین معضل استراتژیک اصلاح طلبان دوم خردادی حتی این نیست که چگونه قرار است دولت احمدی نژاد را کنار بزنند. (فعلا قرار شده، همانطور که در انتخابات شورای شهر تهران عمل کردند، بدون هیچ توجیه استراتژیک و تبیین نظری مشخصی، دل به ائتلاف انتخاباتی خاتمی-کروبی-رفسنجانی ببندند و این راه را در انتخابات مجلس در اسفندماه آینده صرفا آزمایش کنند.) بزرگترین معضل اصلاح طلبان حکومتی اکنون تبیین نفس امکان اصلاح طلبی است؛ یعنی پاسخ دوباره به این امر که دموکراتیزاسیون تدریجی از درون رژیم اساسا چرا ممکن است و چگونه می تواند عملی شود. و با تجربۀ دولت خاتمی، مشخصا باید به چنین پرسش هایی نیز پاسخ دهند که، حتی در صورت پیروزی در انتخابات مجلس و ریاست جمهوری، چگونه قادر خواهند شد اصلاحات سیاسی را عملی کنند؟ آن محافل و جناح هایی از رژیم که در امر اصلاح طلبان کارشکنی کردند و می کنند منبع قدرت شان چیست؟ چگونه می توان بر مخالفت و مقاومت آنها فائق آمد؟ کدام نهادها در رژیم موجود می توانند نقطۀ اتکای پیشبرد برنامه های اصلاح طلبان حکومتی باشند؟ و نظایر این پرسش ها.

نظریۀ «دولت رانت خوار نفتی» قرار است پاسخی برای این قبیل پرسش های فعالان اصلاح طلب فراهم کند. نظریۀ دولت نفتی به سادگی می گوید که پول نفت در دست دولت منبع قدرت استبداد و دیکتاتوری است، و تلاش اصلاح طلبان برای کاستن از جنبۀ دیکتاتوری حکومت می باید از مسیر محروم کردن دولت از پول نفت گذر کند. در ادامه صحت این نظریه را محک می زنیم، اما این اشاره اینجا لازم است که رواج مقولۀ "دولت رانت خوار نفتی" در مباحث نظری جاری در ایران بیش از آنکه به سبب قدرت تحلیلی اش باشد مدیون دو عامل کاملا غیر نظری است.

عامل نخست این است که «نفت» در تاریخنگاری رایج ایران معاصر جایگاه محوری دارد: پردۀ اول تاریخ نوین ایران را اعطای امتیاز به جولیوس رویتر (هرچند به اکتشاف و استخراج نفت منجر نشده) و امتیازنامۀ ویلیام ناکس دارسی می سازد؛ «نهضت ملی کردن نفت» نقطۀ اوج این داستان است؛ و شکست مصدق و تشکیل کنسرسیوم تحت سلطۀ امریکا فرجام غم انگیز این تاریخنگاری عوامانه. فضای عاطفی ای که داستان ملودراماتیک نفت ایران را در اذهان عمومی احاطه کرده است گوش ها را برای شنیدن نظریۀ "دولت رانت نفتی"، که واریاسیونی از همین مضمون آشناست، تیز می کند.

عامل دوم تماما به شرایط جاری باز می گردد. افزایش شدید قیمت نفت خام در بازار جهانی در چهار سال گذشته بودجۀ دولت را افزایش داد و در دوسال اخیر دست کابینۀ احمدی نژاد را باز گذاشت تا برداشت های مکرر از صندوق ذخیرۀ ارزی را در راه پروژه های اقتصادی غیرعقلانی و ریخت و پاش های مکتبی اش خرج کند. شک نیست که بدون درآمد فوق العادۀ نفت دولت احمدی نژاد بسیار سریع تر دچار محدودیت می شد. این واقعیت ساده به نوبۀ خود زمینۀ مساعد رواج هر نظریه ای است که رفتار حکومت ایران را با نفت توضیح دهد؛ حتی اگر چنین نظریه ای کاملا سطحی و از جنس عکس مار کشیدن باشد…..

پ.ن:!توجه!این وبلاگ در ادامه وبلاگ قبلی ام که اونم (انقلاب كمونيستی)نام داشت بازسازی شده است.

تشكل مستقل كارگري چيست؟(قسمت چهارم و پاياني)

paiman1917 — Sun, 19 Aug 2007 13:01:18 GMT

دوستان عزیز وبگرد! مقاله ی (تشکل مستقل کارگری چیست؟)نوشته ی رضا مقدم رو با گزیده ی دیگه از این مقاله در اینجا به پایان میبرم. و امیدوارم که مورد استفاده تون واقع شده باشه. برای مشاهده کامل مقاله به سایت اتحاد سوسیالیستی کارگری مراجعه کنید.

تشکل کارگرى مورد نظر ما

تشکل کارگرى مورد نظر ما بايد مستقل از دولت يا غير دولتى باشد. بدين معنى که دولت حق هيچ دخالتى در تشکيل، تعيين نوع ساختار تشکيلاتى، تعيين سياست و انتخابات تشکل کارگرى را نداشته باشد. در قوانين کشور بايد تنها حق تشکل کارگران برسميت شناخته شود و کارگران آزاد باشند تا بهر نحوى که خود تشخيص مى دهند متشکل شوند. اينکه در کشور بايد تنها يک اتحاديه باشد، نظير آلمان، و يا چندين اتحاديه، نظير فرانسه، مسئله اى است مربوط به توازن قواى سياسى گرايشات درون جنبش کارگرى و به قوانين و دولت بى ربط است.

بنابراين اينکه قانون شوراهاى اسلامى در مجلس به تصويب رسيده است و شوراهاى اسلامى بر اساس اين قانون تشکيل شده اند کافى است تا شوراهاى اسلامى از نظر ما مردود باشند. مجلس تعيين کرده است که نمايندگان کارگران بايد داراى چه مشخصاتى باشند. تصميم گيرى در مورد تشکلهاى کارگرى و مسائل مربوط به آن در حوزه اختيارات مجلسها و دولتها نيست و تنها به کارگران مربوط است. مسئله چگونگى رابطه يک تشکل کارگرى با احزاب مسئله داخلى يک تشکل کارگرى است و به دولت ربطى ندارد. اين تنها کارگران هر تشکل هستند که نوع رابطه خود را با احزاب تعيين مى کنند. تنها خود اعضاى يک تشکل کارگرى تعيين مى کنند چه نوع رابطه مالى، سياسى و تشکيلاتى با احزاب برقرار مى کنند. از نظر ما اينکه يک تشکل کارگرى تحت نفوذ يک حزب باشد و يا يک رابطه تنگاتنگ سياسى، تشکيلاتى و مالى با يک و يا چند حزب داشته باشد بخودى خود اشکالى ندارد. اگر اختلافى با آن تشکل کارگرى وجود داشته باشد بر سر سياستهايى است که آن تشکل دارد و بعلاوه اينکه آيا به اعمال اراده مستقيم کارگرى ميدان ميدهد يا نه. اينکه يک تشکل کارگرى به کدام حزب نزديک است و چه نوع رابطه اى با يک و يا چند حزب برقرار ميسازد مسئله اى مربوط به خود آن تشکل کارگرى است و تعيين کننده آن خود اعضاى آن تشکل هستند. قوى شدن و ضعيف شدن يا نزديک شدن و دور شدن يک تشکل کارگرى از يک يا چند حزب معين مسئله اى کاملا سياسى است و همواره در جريان است. هيچ قانونى نبايد سرنوشت اين مبارزه سياسى را از پيش و به نفع يکى از طرفين حل و فصل کند. بايد جنبش کارگرى ايران فرصت يابد تا در محيطى که آزادى احزاب وجود دارد، شکل بگيرد و درباره اينکه اصولا در کدام سمت صحنه سياسى ايران و در کنار کدام احزاب مى ايستد تصميم بگيرد. نفع جنبش کارگرى ايستادن در جناح چپ جامعه است.

!توجه!این وبلاگ در ادامه وبلاگ قبلی ام که اونم (انقلاب كمونيستی)نام داشت بازسازی شده است.

تشکل مستقل کارگرى چيست؟(قسمت سوم)

paiman1917 — Sun, 19 Aug 2007 12:42:04 GMT

تشکل کارگرى مستقل از دولت

تشکل کارگرى مستقل از دولت بدين معنى است که دولت رسما نبايد هيچ دخالتى در تشکيل، تعيين نوع ساختار تشکيلاتى، تعيين سياست و انتخابات تشکل کارگرى داشته باشد. دولت نبايد هيچ حقى در برسميت شناختن و يا برسميت نشاختن تشکلهاى کارگرى داشته باشد. هيچ قانونى مبنى براينکه تشکلهاى کارگرى بايد داراى چه مشخصاتى باشند تا از طرف دولت برسميت شناخته شوند نبايد وجود داشته باشد. اگر در قوانين مزايايى براى تشکلهاى کارگرى در نظر گرفته شده باشد تنها بايد جايى و دفترى وجود داشته باشد تا تشکلهاى کارگرى خود را بثبت برسانند تا از آن مزايا برخوردار شوند و نه هيچ چيز ديگر. در قوانين کشور بايد تنها حق تشکل کارگران برسميت شناخته شود و کارگران آزاد باشند تا بهر نحوى که خود تشخيص مى دهند متشکل شوند. اينکه در کشور بايد تنها يک اتحاديه باشد، نظير آلمان، و يا چندين اتحاديه، نظير فرانسه، مسئله اى است مربوط به توازن قواى سياسى گرايشات درون جنبش کارگرى و به قوانين و دولت بى ربط است. بياد بياوريد که اهداف، وظايف و حتى ساختار تشکيلاتى شوراهاى اسلامى توسط مجلس تصويب شده است.

خواست استقلال تشکل کارگرى از دولت در مواقع مختلفى بيان ميشود: ١ - به منظور بسيج نيرو و مبارزه براى پايان دادن به دخالت دولتها در امور تشکلهاى کارگرى موجود. اگر در کشورى تشکلهاى کارگرى اساسى ترين اشکالشان وابستگى به دولت است، بدين نحو که اگر به دخالت دولت پايان داده شود آن تشکل بسادگى و يا با دشوارى کمى در خدمت منافع کارگران قرار مى گيرد، مى تواند خواست تشکل مستقل کارگرى بمنظور قطع دست دولت از روى تشکل کارگرى مطرح شود. بدين معنى که بطور مشخص دولت دست از دخالت در امور آنها بردارد. بطور مثال، در انتخابات آن دخالت نکند و اجازه دهد که کارگران هر که را که مى خواهند براى نمايندگى انتخاب کنند و هر سياستى را که مى خواهند برگزينند.

٢ - يک سپر دفاعى براى جلوگيرى از دست اندازى دولتها بر يک تشکل کارگرى غير دولتى. در اين مورد هدف از خواست تشکل کارگرى مستقل از دولت، جلوگيرى از دست اندازى دولت بر يک تشکل کارگرى فى الحال موجودى است که تحت سلطه دولت نيست. در چنين مواقعى اين خواست کاملا جنبه دفاعى دارد.

٣ - مبارزه براى حق ايجاد تشکل کارگرى مستقل از دولت. در بسيارى مواقع تشکلهاى کارگرى دست ساز دولت چنان فاسد و ضد کارگرى هستند که حتى اگر دولت دست از دخالت در امور آنها بردارد مثلا دولت در انتخابات آن دخالت نکند و اجازه دهد که کارگران هر که را مى خواهند براى نمايندگى انتخاب کنند، بسادگى نميشود آنها را تغيير داد تا در خدمت منافع کارگران قرار بگيرند. بدين معنى که سياست تسخير از درون منتفى است.

و يا اينکه توازن قوا اجازه نمى دهد و يا کارگران صلاح نمى دانند که ايجاد تشکل خود را منوط به انحلال تشکلهاى دولتى کنند. در اينگونه موارد آنچه برجسته ميشود حق ايجاد تشکل کارگرى مستقل از دولت است. بدين معنى که کارگران بدون اينکه صريحا و مستقيما خواستار انحلال تشکل دولتى بشوند مى کوشند تا تشکلهاى کارگرى مورد نظر خود را موازى با تشکل دولتى ايجاد کنند و در مبارزه براى مطالبات کارگرى عملا کارگران را به خروج از اتحاديه دولتى و پيوستن به تشکل مستقل از دولت تشويق کند و از اين طريق اتحاديه دولتى را تضعيف و غير موثر کنند. اتحاديه همبستگى لهستان بدين شکل ايجاد شد.

من با تعبيرى که، از تشکل کارگرى مستقل تنها آنرا مستقل از دولت مى فهمد موافق هستم. هميشه سعى کرده ام عبارت "تشکل کارگرى مستقل از دولت" را بکار ببرم. شايد تشکلهاى کارگرى غير دولتى بهتر منظورم را برساند. تشکلهاى کارگرى دولتى را به هيچ وجه نبايد تحمل کرد.

تشکل کارگرى مستقل از سياست و احزاب

تشکل کارگرى مستقل از سياست بنابه تعريف نمى تواند با احزاب سياسى رابطه نزديک و تنگاتنگى داشته باشد و بالعکس. زيرا هر تشکل کارگرى که با احزاب رابطه نزديک و تنگاتنگى داشته باشد وارد صحنه مبارزات و کشاکشهاى سياسى ميشود. اصولا طرفداران اين تعبير از تشکل مستقل از تز عدم دخالت تشکلهاى کارگرى در سياست به تشکل کارگرى مستقل از احزاب رسيده اند. هدف مدافعان اين تعبير از تشکل مستقل کارگرى که اساسا جزو دست راستى ترين نيروهاى سياسى جامعه هستند تنها دور ساختن سيستماتيک تشکلهاى کارگرى از احزاب چپ و کمونيست است.

چند مثال بزنم:

١ - بياد داريد که جلال طالبانى رهبر اتحاديه ميهنى کردستان در مذاکره با اتحاديه بيکاران کردستان عراق يکى از شروط موافقتش با خواستهاى اتحاديه اين بود که اتحاديه بيکاران اعلام کند مستقل است. يعنى از حزب کمونيست کارگرى عراق مستقل است. بنابراين در کردستان عراق چون اين عبارت براى دور کردن يک تشکل کارگرى از يک حزب کمونيست مطرح شده است، تلقى عمومى از آن راديکال و مترقى نيست و بلکه دست راستى است. در همان کردستان عراق، اتحاديه هاى کارگرى تحت نفوذ و وابسته به اتحاديه ميهنى لزومى ندارد که اعلام کنند مستقل هستند. آنها چون ضد چپ هستند بنابه به تعريف مستقل هستند.

٢ - در صحنه سياسى ايران نيز تلقى عمومى از عبارت تشکل مستقل کارگرى اساسا نظير کردستان عراق است. ديده ايد که اين تشکلى که خود را کارگرى و مستقل مى نامد براى اثبات مستقل بودن خود تنها به احزاب و سازمانهاى چپ حمله مى کند. در صحنه سياسى ايران مستقل بودن يک تشکل کارگرى با حمله به ليبراليسم و ناسيوناليسم و احزاب و سازمانهاى دست راستى اثبات نميشود بايد عليه احزاب چپ بود.

برگرديم به بحثمان.

طرفداران تشکل مستقل بمعناى مستقل از سياست و احزاب البته مخالف دخالت فردى کارگران در سياست نيستند بلکه با دخالت متشکل آنها در سياست مخالف هستند. اينها هرگاه درباره دخالت طبقه کارگر در سياست حرف ميزنند از عبارت "کارگران" استفاده مى کنند. بدين معنى که کارگران حق دارند بطور فردى عضو احزاب باشند و فعاليت سياسى کنند. اما کارگران بطور متشکل و تحت فراخوان و رهبرى تشکلهاى توده اى خود مثلا اتحاديه ها و شوراها، نبايد در امور سياسى دخالت کنند و به نفع يک سياست معين و يا اين يا آن حزب معين وارد صحنه شوند. آنها مى کوشند استدلال کنند که البته اين به نفع وحدت خود کارگران است که تشکلهاى توده اى آنها در سياست دخالت نکند. استدلال آنها چنين است: کارگران در مبارزه براى خواستهاى اقتصادى بعنوان مثال افزايش دستمزد و کاهش ساعت کار، بسادگى متحد ميشوند اما اين مسئله در مورد مسائل سياسى صدق نمى کند. کارگران داراى نظرات سياسى گوناگونى هستند و دخالت تشکل توده اى کارگرى در سياست به وحدت کارگران در مبارزه اقتصادى ضربه مى زند.

يکى از مدافعان اين نوع تشکل کارگرى محمد رضا شاه بود. وى در کتاب ماموريت براى وطنم مى نويسد: "شرط عقل آنست که اتحاديه هاى کارگرى را از احزاب سياسى کاملا جدا نگه داشت. اتحاديه هاى کارگرى بهتر است که اساسا در راه بهبود وضع اقتصادى اعضاى خود تلاش کنند و احزاب به امور کلى ترى بپردازند. زيرا ممکن است برخى از اعضاى اتحاديه اى طرفدار يک حزب سياسى و سايرين پشتيبان حزب ديگرى باشند، و بهتر است که کشمکشهاى سياسى داخل اتحاديه سبب تضعيف آن نگردد."

این نوشته ادامه دارد........

تشکل مستقل کارگرى چيست؟(قسمت دوم)

paiman1917 — Sun, 19 Aug 2007 12:37:06 GMT

تشکل مستقل کارگرى چيست؟

مقدمه: طرح مسئله

طبقه کارگر ايران فاقد تشکل است و ايجاد تشکلهاى توده اى کارگرى و مسائل مربوط به آن يکى از مهمترين مباحث جنبش کارگرى است. در اين ميان گرايشات درونى جنبش کارگرى تحت تاثير احزاب و گرايشات سياسى و اجتماعى جامعه هر کدام راه ويژه خود را براى ايجاد تشکلهاى توده اى کارگرى مطرح مى کنند و بعلاوه معتقد به نوع ويژه اى از رابطه تشکل توده اى کارگرى با احزاب، دولت و سياست هستند. هدف صحبتهاى من بررسى نظرات موجود درباره نوع رابطه تشکل توده اى کارگرى با احزاب و سياست و دولت است.

تعابير متفاوت از تشکل مستقل کارگرى

بسيارى از جريانات، از چپ و راست، نوع رابطه مورد نظر خود را بين يک تشکل کارگرى با دولت، احزاب و سياست، تحت عنوان "تشکل مستقل کارگرى" بيان مى کنند. اولين سئوال اين است که "تشکل مستقل کارگرى" به چه معناست؟ و چه نوع رابطه اى را بين تشکل کارگرى با دولت و سياست و احزاب مدنظر دارد؟

به اين سئوال پاسخ يکسانى وجود ندارد. اولين مشکل براى ورود به اين بحث فقدان يک تعبير واحد از عبارت "تشکل مستقل کارگرى" است. تعابير متفاوتى از اين عبارت وجود دارد. در هر کشور بسته به اينکه اين عبارت در چه زمانى، توسط چه کسانى و با چه هدفى مطرح شده است، تلقى عمومى از آن با يک کشور ديگر تفاوت دارد. اين تعابير موجود هر يک تاريخى پشت سر خود دارند و موضوع بحث چپ و راست در جنبش کارگرى و سوسياليستى بوده اند. بنابراين نه ميشود با يک آرى يا خير با "تشکل مستقل کارگرى" موافقت يا مخالفت کرد و نه ميشود متوجه شد که مطرح کنندگان آن متعلق به کدام يک از دو قطب اصلى جامعه اند.

به همين دليل مطرح کنندگان "تشکل مستقل کارگرى" هميشه با اين سئوال مواجه شده اند که "استقلال از چه و چرا؟".

دقيقا پاسخ به اين سئوال است که جايگاه سياسى و اجتماعى مطرح کنندگان آنرا روشن ميکند. بنابراين قبل از هر چيز بايد ديد مرسوم ترين تعابير از تشکل مستقل کارگرى کدامند؟

در کلى ترين سطح دو تعبير از تشکل مستقل کارگرى وجود دارد:

١ - تشکل کارگرى مستقل از دولت.

٢ - تشکل کارگرى مستقل از سياست و احزاب و به ويژه مستقل از احزاب چپ و کمونيست.

این نوشته ادامه دارد.....

تشکل مستقل کارگرى چيست؟(قسمت اول)

paiman1917 — Sun, 19 Aug 2007 12:34:18 GMT

( تشکل مستقل کارگرى چيست؟ )عنوان مقاله ایست به قلم رفیق رضا مقدم و در سایت اتحاد سوسياليستي كارگري درج شده. با توجه به اهمیت موضوع تشکلات مستقل کارگری درشرایط حاضر و نیز فیلتر بودن سایتهای مخالفین و اپوزیسیون رژیم بویژه سایتهای مارکسیستی لازم دیدم که انرا٫البته در چند نوبت اپدیت کنم.امیدوارم مورد استفاده واقع بشه.

جنبش اصلاحات سياسى و تشکل مستقل کارگرى

تز آقاى حبيب لاجوردى در کتابش "اتحاديه هاى کارگرى و خود کامگى در ايران" از تئورهاى رايج اقتصاد توسعه است مبنى بر اينکه توسعه اقتصادى و اجتماعى بدون توسعه سياسى با شکست روبرو ميشود. بر اساس اين تئورى، رژيم شاه ايران را از نظر اقتصادى و اجتماعى توسعه و رشد داد ولى چون آنرا به عرصه سياسى نکشاند و به احزاب آزادى فعاليت نداد با شکست روبرو شد و سرنگون گشت.

آقاى لاجوردى در کتابش رابطه رژيم شاه را با طبقه کارگر ايران از همين زاويه "توسعه سياسى" مورد بررسى قرار داده و نظرات خود را درباره اشتباهات رژيم پهلوى در برخورد به جنبش کارگرى بيان کرده است تا درسى باشد براى نسل بعدى "طبقه ممتازه" ايران از انقلاب ١٣٥٧.

اين کتاب که در سال ١٩٨٥ ميلادى به زبان انگليسى و ترجمه آن در سال ١٣٦٩ توسط نشر نو در تهران منتشر شده است، منسجم ترين متن دفاع از تعبير رايج از تشکل مستقل کارگرى به زبان فارسى است.

از آنجا که اين کتاب منسجم ترين متن دفاع از تعبير رايج از تشکل مستقل کارگرى است؛ از آنجا که نوع تشکل مستقل کارگرى مورد نظر اين کتاب در چهارچوب توسعه سياسى مى گنجد و همان چيزى است که جنبش اصلاحات سياسى مى خواهد، و همچنين از آنجا که اندرزهاى آقاى لاجوردى به نسل بعدى "طبقه ممتازه" ايران نزد کارگرانى که خود را چپ و کمونيست ميدانند نيز هوادارانى يافته است، بررسى تزهاى اين کتاب لازم است. تلاش براى ايجاد هرنوع تشکل مستقل کارگرى در ايران بايد بتواند درجه دورى و يا نزديکى خود را با تشکل مستقل کارگرى مورد نظر کتاب آقاى لاجوردى که همان تشکل مورد جنبش اصلاحات سياسى است روشن کند.

رضا مقدم =ارديبهشت ١٣٨١ - مه ٢٠٠٢

انقلاب کمونیستی

در دفاع از انقلاب اكتبر

سه منبع و سه جزء سوسیالیسم خلقی ایران

سه منبع و سه جزء سوسياليسم خلقى ايران

سه منبع و سه جزء سوسياليسم خلقى ايران

"منصور حکمت"

۱۳۵۹/۸/۳

پ.ن: هدف از درج مقاله مذبور در واقع این است که امروزه نیز گرایشات "سوسیالیسم خلقی " بر جنبشهای اجتماعی -طبقاتی در (حداقل) خاورمیانه و ایران سنگینی میکند.

جنبش کارگری جهانی و نعره های هولناک بورژوازی

وقتي آب سربالا مي رود . . .

"دولت رانت خوار نفتی" و تنگنای اصلاح طلبان

تشكل مستقل كارگري چيست؟(قسمت چهارم و پاياني)

تشکل کارگرى مورد نظر ما

تشکل مستقل کارگرى چيست؟(قسمت سوم)

تشکل کارگرى مستقل از دولت

تشکل کارگرى مستقل از سياست و احزاب

تشکل مستقل کارگرى چيست؟(قسمت دوم)

مقدمه: طرح مسئله

تعابير متفاوت از تشکل مستقل کارگرى

تشکل مستقل کارگرى چيست؟(قسمت اول)

جنبش اصلاحات سياسى و تشکل مستقل کارگرى

سه منبع و سه جزء
سوسياليسم خلقى ايران

سه منبع و سه جزء
سوسياليسم خلقى ايران